لفور سرزمین نجابت و پاکی ها

لفور در آئینه شعر و شاعری(این پست در دست تکمیل است)

شعر از استاد حجت الله حیدری

گته مِه ذهنِ جه ،یُور بورده قدیمای ِ خِشی
بُورده مِه خاطر جا ،اون همه آواز و سرود
گِته دیگه مِره خُنش دنی یه
" ترز ِ" بلبل و برمه؟!
من کِجه ،برمه کجه؟!
دیگه اون وَلگِ سما، خ.نشِ وارش
دَره لَس لَس شونه مِه خاطرِ جا
دَیمه "لوشکا " ملج تِک
مِه نفس تازه،مِه دل مَشتِ امید
ناشته فرقی مِه پَلی،شو یا روز
وارشی ،آفتابی
اون " تِرِز" پِر بیه مِه خونِش وسوت
مِه دهون بوی خدا دا ،دل وجان بوی امید
بال وپَر بوی اناریجه و اوجی و زولنگ
منا غِرصه،منا بِرمه؟!
" تِرِز "بلبل آ، بی خوننش و لال؟!
مگه مِه دل خواسٌٍه ؟
به خدا نِشتِنه شادی دِزٌون   
اسا من، سر خنه نیمه، کجه شومه ، کجه دَرمه
دیگخ اون محله کَش،گوی چِمر هم نِنه مه یاد
عمه و خاله یِ پَنٌُونی دَوسٌِن بُورده
سینه پوش با ونِه انگِل بَزه پول
یا مثلِ نقره کلای دَده گل
شل شله شلوالِ گلون
ته گمون ،یُور شونه مِه خاطرِ جا؟!
اگر بورده
چی اسا موندنه ، مِه دَئین وِسه؟!
من و دل سبزی و تنهائی و غم ؟!
هرزمونی که بخواهی شِه کشه دارمه بهار
در و دیفارِ مِه دل ،عکسِ م،ه یار
دلِ پیش سفره ی سر خواهونی 
مَجمه مَجمه امید،آرزو جور واجور
تِه بلا بَنٌه مره ،بسم الله ..... 

بنام خدا
شعر زیر در روزهای پایانی سال ۱۳۴۷ و آغازین روزهای سال48 سروده شده و یکی از نمونه های سختی و رنجهای مردم سختکوش لفور را در 40 سال پیش تصویر می کند. این شعر زیبا سروده ی جناب آقای محمود رامی بوده که تقدیم می گردد.(با تشکر از ایشان به جهت ارسال آن)
خداوندا به دیانی و برهانی ورحمانیت
نظر بر بندگان فرما و بین احوال ایشان را
چنان سختی نمود امسال سرمای زمستانی
که یکسر دست شستندی همه مخلوق حیوان را
چنان در تنگنای سختی و بدبختی افتادند
که بگذاشتند اندر معرکه دیگر همه جان را
تمام دامداران جملگی از دامها سیرند
که دارای چندین گاو و قحط است شیر ایشان را
خصوصا گوسفند داران ز جان و مال دلگیرند
که یکسر کشت امسال برف و سرما مال ایشان را
چنین سال و چنین سختی که امسال در لفور آمد
نگوید هیچ پیری و نه یاد آید جوانان را
زگل هر کوچه و معبر که می بینم چو غرقاب است
که با قایق محال آید گذر غرقاب طوفان را
لفور در روزگاران خوشیش سخت بگذشتی
حسابش کی توان کرد سختی امسال دوران را
چهل و هفت شمسی است بعد از الف هم سیصد
پریشان ساخته یکسر همه انسان و حیوان را
کنون نیمی ز فروردین چهل و هشت بگذشته
ولی اصلا نمی بینیم ما خورشید تابان را
محرم ماه چهل و هشت بیست روز آمد و طی شد
دو نه روز از همین بیست روز حامل بود باران را
خداوندا به هر نیکی تو چندین بد ببخشایی
اگر بر من نمی بخشی ببخش یارب تو خوبان را
خداوندا اگر نیکم وگر بد زان خود باشم
مسوزان زآتش من بارالها خلق خوبان را
بده دلگرمی از خورشید تابان مردم ما را
همینطور پشت گرمی مرحمت کن دامداران را
عجب شعری به رسم یادگاری گفته ای "رامی"
که شیرین کرده ای جانا تو کام شعر فهمان را