شعر از استاد حجت الله حیدری
گته مِه ذهنِ جه ،یُور بورده قدیمای ِ خِشی
بُورده مِه خاطر جا ،اون همه آواز و سرود
گِته دیگه مِره خُنش دنی یه
" ترز ِ" بلبل و برمه؟!
من کِجه ،برمه کجه؟!
دیگه اون وَلگِ سما، خ.نشِ وارش
دَره لَس لَس شونه مِه خاطرِ جا
دَیمه "لوشکا " ملج تِک
مِه نفس تازه،مِه دل مَشتِ امید
ناشته فرقی مِه پَلی،شو یا روز
وارشی ،آفتابی
اون " تِرِز" پِر بیه مِه خونِش وسوت
مِه دهون بوی خدا دا ،دل وجان بوی امید
بال وپَر بوی اناریجه و اوجی و زولنگ
منا غِرصه،منا بِرمه؟!
" تِرِز "بلبل آ، بی خوننش و لال؟!
مگه مِه دل خواسٌٍه ؟
به خدا نِشتِنه شادی دِزٌون   
اسا من، سر خنه نیمه، کجه شومه ، کجه دَرمه
دیگخ اون محله کَش،گوی چِمر هم نِنه مه یاد
عمه و خاله یِ پَنٌُونی دَوسٌِن بُورده
سینه پوش با ونِه انگِل بَزه پول
یا مثلِ نقره کلای دَده گل
شل شله شلوالِ گلون
ته گمون ،یُور شونه مِه خاطرِ جا؟!
اگر بورده
چی اسا موندنه ، مِه دَئین وِسه؟!
من و دل سبزی و تنهائی و غم ؟!
هرزمونی که بخواهی شِه کشه دارمه بهار
در و دیفارِ مِه دل ،عکسِ م،ه یار
دلِ پیش سفره ی سر خواهونی 
مَجمه مَجمه امید،آرزو جور واجور
تِه بلا بَنٌه مره ،بسم الله ..... 
شعر از استاد حجت الله حیدری - چو اسب سوار

گرچه که کالشِ بی ملک و تلارَسّمه                مِن پیشِ خد مالِک صد خالِکِ مارسّمه مِن

مه غم و غرسِه ویشتره مه طاقِت جــا             با همون غِرسِه وغم عاطفه جارسّمه من    

چش خَلِه ترسِنِه نامردی و نامردم دس عین البرزِمِه، هر گوشه   دیارسّمه  من

روزگارِدلِ وِس خنده بکردن غلِطـــه                   اینه هردورو زمون مساله دارسّمه مـن

ته شه دونّی که نَئی تا به اِسا اهل وِفا            رُونَزومِه تِرِه،اماتِه جاخارسّمــــه من

مهربونی ئمه جِم برنِنِه دِشوارِه وــلی               آسمون جِر بیه هم سبزه بهارسّمه من

کَربَزِه بَیّا، کنارِ چل و چو بورده رِغت                  دشتِ آلِم دِلِه ،دس بَی ته پِنارسّمه من

گِتهِ حجت که تِموُم بَیّه دیگِر عمر و تِوُون تازه مِرِ حالیه چُو اَسب سِوارَسّمه   من

 

شعر از جناب آقای تقی صداقتی       

چه خوش باشد لفور آن شاهکارش     روان را تازه دارد   سبزه زارش

 چون عیسی می دهد جان مردگان را  نسیم روح نواز و مشکبــــارش

به صحرا و در و دشتش همه جـــــا      صدای نغمۀ مرغان هـــــزارش

نگر عکس ستاره را سحر گــــــاه        درخشد مثل خورشید در بهارش

زمستانش به مانند عــــــــروسی        سفید پوش است تمام کوهسارش

 به هر جا بنگری صحرا و دار است       عجایب باشد اینجا شاهکارش

به هر صحرا و جنگل پا نهی تــــو         همه جا می نوازد جویبارش

 روان باشد ز هر سو جویبـــــاری         نبینی تشنه ای در کوهسارش

 به اسفندش شود عنچه همی باز      نوید آرد بهـــــار لاله زارش

به فروردین همی گل دسته دسته      به صحرا و کنار جویبارش

محلات لفور از بیست فزون است         همه جا با صفا این است شعارش

 به رودهایش روان از بین جنگل           نباشد تشنه ای در هیچ گذارش

اگر پرسی زمن سر چشمه ها را        که اید از دل ان کوهسارش

زحیرت آیــــد انگشت بر لبانت چو دقت  بنگری بر شاهکارش

شنو  ای اهل گردش این پیامم           گذر بنما به بورخانی بهارش

یکی دره به نام هفت تا درکا             چه زیبا باشد آن یک آبشارش

چو البرز نو عروسی می درخشد         که سربالا کنی در قبله دارش

همی خیره کند در هر فصولی            نه تنها جنگل و آن کوهسارش

به کوچه خانه و افراد و کارش            محل و جاده با آن شالیزارش

عجب رودهای پرآب آفریداست            درون دامن چون لاله زارش

بحق نام بهشتی   می توان داد         نسیمی خوشگوار و مرغزارش

به هر جا پا نهی سبزه چو فرش است نبینی رنجشی حتی ز خارش

می ترسم من ار آن روز مبادا که بفروشند محل و سبزه زارش

سخن کوتاه نما تو ای صداقت            که تنها وصف آن یک از هزارش

 

شعر زیر در روزهای پایانی سال ۱۳۴۷ و آغازین روزهای سال48 سروده شده و یکی از نمونه های سختی و رنجهای مردم سختکوش لفور را در 40 سال پیش تصویر می کند. این شعر زیبا سروده ی جناب آقای محمود رامی بوده که تقدیم می گردد.(با تشکر از ایشان به جهت ارسال آن)
خداوندا به دیانی و برهانی ورحمانیتت سوگند             نظر بر بندگان فرما و بین احوال ایشان را
چنان سختی نمود امسال سرمای زمستانی              که یکسر دست شستندی همه مخلوق حیوان را
چنان در تنگنای سختی و بدبختی افتادند                    که بگذاشتند اندر معرکه دیگر همه جان را
تمام دامداران جملگی از دامها سیرند                         که دارای چندین گاو و قحط است شیر ایشان را
خصوصا گوسفند داران ز جان و مال دلگیرند                  که یکسر کشت امسال برف و سرما مال ایشان را
چنین سال و چنین سختی که امسال در لفور آمد.       نگوید هیچ پیری و نه یاد آید جوانان را
زگل هر کوچه و معبر که می بینم چو غرقاب است      که با قایق محال آید گذر غرقاب طوفان را
لفور در روزگاران خوشیش سخت بگذشتی                  حسابش کی توان کرد سختی امسال دوران را
چهل و هفت شمسی است بعد از الف هم سیصد     پریشان ساخته یکسر همه انسان و حیوان را
کنون نیمی ز فروردین چهل و هشت بگذشته              ولی اصلا نمی بینیم ما خورشید تابان را
محرم ماه چهل و هشت بیست روز آمد و طی شد      دو نه روز از همین بیست روز حامل بود باران را
خداوندا به هر نیکی تو چندین بد ببخشایی اگر بر من نمی بخشی ببخش یارب تو خوبان را
خداوندا اگر نیکم وگر بد زان خود باشم                        مسوزان زآتش من بارالها خلق خوبان را
بده دلگرمی از خورشید تابان مردم ما را                      همینطور پشت گرمی مرحمت کن دامداران را
عجب شعری به رسم یادگاری گفته ای "رامی"           که شیرین کرده ای جانا تو کام شعر فهمان را

شعر مازندرانی(تبری) از حجت الله حیدری سوادکوهی

هوشته مره پلای سر گنه تن نگار انه            سفره ره جم نکن نور یار سر نهار انه

درانه دساپا هاکن، بور همه ره صدا هاکن     چکه بزن سما هاکن سرزده با وقار انه

تشت بور لگن بیار طبل و دسر کتن بیار        دشمن ور کفن بیار بورده پار و پرار انه

دهره بیار گلن بزن گو ره بور همن دون         خارک پیراهن دکن یار سمن سوار انه

لمتکا و متکا بیار، کاسه و پیلکا بیار             بزکله جونکا بیار مظهر کردگار انه

زهره انه روجا انه نقره انه طلا انه                 خنده انه صفا انه جلوه شام تار انه

لینگ نشون گنه انه، دسا دهون گنه انه       دور زمون گنه انه بلبل بی قرار انه

اسپه میها ره بو نرو وارش و وا ره بو نرو         سرد هوا ره بو نرو چرده دوسه دار انه

حجله نشین هلی ره بو ممرز و ولولی ره بو  پج بدا انجلی ره بو ککی و ککی مار انه

غرصه نخر صوا انه روز دهون الا انه               یار نئو خدا انه دلبر غرصه خوار انه

چله شونه هوا شونه ورف شونه میها شونه  چکه شونه سما شونه یار تن کنار انه

سبزه پرس چمن پرس دره پرس همن پرس   مرده در کفن پرس چله سر بهار انه

زردکلا کئی انه سرخ تتی ائی انه                 ورف دهون هئی انه باغ انه نپار انه

تازه پچا پچا ره بو ترنه ونوشه ها ره  بو          پهلم و گندیما ره بو سوزی سبزه زار انه

درد انه دوا انه عشق انه جفا انه                  برمه و ونگ وا انه غرصه بیشمار انه

ظلم دره ستم دره محبت دم به دم دره         غم دره گاه کم دره گاه هزار هزار انه

لاله همن همن انه، سنبل و یاسمن انه        قاصدک چمن انه، سرخ تتی انار انه

حافظ خوش سخن گنه عمر دراز ره بخواه       راسه نمیر بهار انه، کمبزه با خیار انه

این همه ره فنا بوین همه ره نابجا بوین         چای همه خدا بوین عشقه که پایدار انه

حجت دل دماغ دور باته امیدوار باش              عمر ننه زمون ننه گردش روزگار انه