موری/مویه نوعی مرثیه خوانی زنان در روستاهای لفور است. موری در واقع مرثیه خوانی زنان و دخترکان است در غم از دست دادن عزیزانشان

اما نواجش نوعی ترانه سرایی است که مادران و دخترکان از روی دلتنگی می خوانند، اشعار نواجش ممکن است اندکی غمگنانه باشد ولی نباید ان را با موری(مویه) اشتباه گرفت. حداقل در روستاهای  لفور  نواجش و موری(مویه) با هم فرق اساسی دارند. نواجش، لالایی و موری هرسه اشعاری هستند که زنان می سرایند و  معمولا نواجش و مویه  را  در خلوت و یا جمع زنانه حود می سرایند و می خوانند. هرخانمی اشعار  خود را را با وزن و قافیه و ذوق و قریحه  خود می سراید و می خواند و عموما فی البداهه است. و به هیچ وجه مکتوب نیست.

موری نوعی مرثیه خوانی زنان در روستاهای لفور است. موری در واقع مرثیه خوانی زنان و دخترکان است در غم از دست دادن عزیزانشان.

معمولا صاحبان عزا در وصف مرده خود اشعاری می خوانند و بر سر و سینه خود می زنند و گریه می کنند و اگر کسی را پیش از این نیز از دست داده اند، در سوگ او هم شعر خوانی می کنند.

هر کس از زنان فامیل که هنر موری خواندن  دارد، شروع بع این کار می کند، همچنین هر داغدیده ای که به خانه عزیز از دست ذادگان  می رود، بعد از موری دادن در وصف تازه مرده گریزی هم به مرده خود می زند و غم هایش را تازه می کند و همه با هم می گریند.

در ولایت لفور زنانی هستند که در موری خواندن  استادند و در هر مجلسی، فی البداهه اشعاری در وصف و چگونگی حیات و شکل مرگ عزیز از دست رفته می سرایند .همچنین در اشعارشان اشاره ای هم به سایرعزیزان تازه از دست رفته و همینطور اقراد جوانی که در گذشته دور و نزدیک از دست رفتند می نمایند.آنها با این کار صاحبان عزا را به صبوری دعوت می کنند.

نمونه ایی از موری/مویه دختر در سوگ مادر

امه خار مار، کیجا بمیره

بهیمی تینار، کیجا بمیره

هاکنیم چیکار، کیجا بمیره

ندارمی قرار، کیجا بمیره

بوّ ته زاری، کیجا بمیره

چند سال بیماری، کیجا بمیره

خشی ره ندی، کیجا بمیره

حسّه کا بیی، کیجا بمیره

کیجا شه ننائه، کیجا بمیره

ته سرِ بلائه، کیجا بمیره

تَل تلِ دوائه، کیجا بمیره

ته درد فدائه، کیجا بمیره

بتیم ته وشنائه، کیجا بمیره

دهون ته تشنائه، کیجا بمیره

ته دست و ته بالِ، کیجا بمیره

ته نداشتی حالِ، کیجا بمیره

ته مریض احوال، کیجا بمیره

دتربوه لالِ، کیجا بمیره

دل مشغولي و دلبستگي مردم لفور در گذشته

قراری شغل مردان خانواده های فقیر در روزگار سیاه نداری

لالایی های سرزمین مادری من

نواجش